به یکی دیگر از قسمتهای مرد ۸ بیتی خوش آمدید!
خیلی از افراد از من می پرسند که خرید کدام یک از کنسول های قدیمی
بهتر است.
جواب این سوال برای برخی، واضح است.
بسیاری از افراد طبعاً کنسولی را میخرند که با آن خاطره دارند
کنسولی که با آن بزرگ شدند.
ولی بسیاری از افرادی که این سوال را میپرسند در دهه ی ۷۰ و ۸۰ میلادی به دنیا نیامده اند
و بنابراین با هیچ کدام از اینها خاطره ندارند.
پس من یک سری ویدیو کوتاه درست کردم که در آنها این سیستمها را در مقابل
یکدیگر مقایسه میکنم و در حیطه های گوناگون در مورد آنها قضاوت میکنم.
در این قسمت، به بررسی بازیهای آرکید قدیمی میپردازم.
اینها در واقع بازی های آرکید اواخر دهه ی ۱۹۷۰ تا حدود ۱۹۸۴ هستند.
این بازی ها، صنعت بازی سازی را به راه انداختند و تا به امروز
خاص باقی مانده اند.
خب، بگذارید به سیستمهایی که قرار است بررسی کنم نگاهی بیاندازیم.
بعضی از اینها کنسول بازی هستند که به طور خاص برای بازی طراحی شده اند
و نه کار دیگری.
و برخی دیگر کامپیوترهای خانگی هستند.
من فقط کامپبوترهایی را مقایسه میکنم که بازیهای آنها توانایی اجرا از روی کارتریج را داشتند.
درست مانند کنسولهای بازی.
یعنی ماشینهایی که برای داشتن تجربه ی بازیهای آرکید با آنها نیازی به دیسک درایو نخواهید
داشت.
این موضوع بسیاری از سیستمها را، از جمله اپل ۲ و
پی سی را از لیست حذف میکند.
پس شرکت کننده ها عبارتند از: آتاری ۲۶۰۰
این کنسول نیاز به معرفی ندارد، چون همه آن را میشناسند.
آتاری ۷۸۰۰
ویژگی جالب این کنسول آن است که می تواند هم بازیهای خودش را اجرا کند و هم میتواند
بازیهای قدیمی تر آتاری ۲۶۰۰ را اجرا کند که این موضوع اندازه کتابخانه بازیهای آن را افزایش میدهد.
سری کامپیوترهای ۸ بیت آتاری، که همه ی آنها قادر به اجرای بازیها از روی کارتریج هستند،
ولی باید توجه کرد که آنها کارتریجهای آتاری ۲۶۰۰ یا سایر کنسولها را نمیخوانند.
کمودور ویک ۲۰‍
مدل قبل تر کمودور ۶۴
و البته خود کمودور ۶۴ که هم شامل مدل اصلی می شود و هم شامل مدل بهبود یافته ی آن،
و همچنین کمودور ۱۲۸، چون همه ی این سیستمها میتوانند کارتریجهای یکسانی را
اجرا کنند.
مورد بعدی، کولکو است که میتواند بازیهای آتاری ۲۶۰۰ را هم اجرا کند، ولی این امر فقط
با استفاده از این آداپتور حجیم مقدور است. این آداپتور عملاً یک آتاری
۲۶۰۰ را در خودش جای داده است!
بنابراین، کولکو را فقط با برنامه های خاص خودش بررسی میکنیم.
مورد بعد، اینتلیویژن است که من آن را در کلکسیونم ندارم، ولی فکر کردم
که اشاره به آن مهم باشد.
و همینطور است آتاری ۵۲۰۰ که آن را هم ندارم، ولی اینجا
بررسی میکنم.
و آخر سر، کنسول نینتندو نِس.
در این بررسی خاص کنسولهای ۱۶ بیتی را دخیل نمیکنم.
این ماشینها خیلی دیرتر از آن عرضه شدند که بازیهای آرکید برای آنها ساخته شود.
و همچنین فکر کردم که گیم بوی را هم دخیل کنم، ولی آن یک ویدیوی مختص خودش را میخواهد
که بازار کنسولهای دستی را بررسی کنم. اینجا بحث من در مورد کنسولهای بازی ای است که میتوانند
به تلویزیون متصل شوند.
خب، اوّلین مقایسه را بر اساس انتخاب نرم افزار انجام میدهم.
کمی بررسی کردم و یک لیست ۴۰ تایی از محبوب ترین بازیهای آرکید آن دوره
تهیه کردم.
مطمئنم که این لیست مورد قبول همه نخواهد بود.
ولی تضمین میدهم که سعی کردم نظرات مختلف را در آن لحاظ کنم.
خودم حتّی تعدادی از بازیهای لیست را دوست ندارم.
و تعدادی از بازیهایی که دوست دارم در این لیست نیستند.
در واقع، بخشی از صلاحیت بازیهای این لیست مربوط به آن میشد که بازی میبایست برای
پلتفرمهای مختلفی، از ماشینهای آرکید گرفته تا کنسولهای خانگی، موجود می بود.
بیاید با آتاری ۲۶۰۰ شروع کنیم.
علیرغم کتابخانه ی وسیع بازیهایش، ۸ بازی لیست را ندارد که من را شگفت زده
کرد.
مطمئن بودم که ۲۶۰۰ برنده ی این قسمت میشد.
ولی آتاری ۷۸۰۰ حتّی عملکرد بدتری دارد.
این کنسول فقط ۱۳ بازی از لیست را دارد.
البته نباید فراموش کرد که میتوانیم بازیهای ۲۶۰۰ را هم به آن اضافه کنیم.
اینطور کمی بهتر میشود و فقط ۴ بازی موجود نیستند.
البته فقط بازیهای که با علامت + سبز مشخص شده اند از گرافیک
بهتر ۷۸۰۰ بهره میبرند و بقیه همچنان قدیمی به نظر خواهند رسید.
در هر صورت، این کنسول مدافع خوبی برای عنوان قهرمانی است.
آتاری ۵۲۰۰ با کامپبوترهای خانگی آتاری سخت افزار مشابهی دارد.
ولی تعداد بازیهای آن، آنقدر که فکر میکنید نیست.
و کارتریج پلتفرمهای دیگر را هم نمیخواند، حتّی کارتریجهای ۲۶۰۰ را.
و فقط ۲۶ تا از ۴۰ بازی منتخب را پ
مورد بعدی، کمودور ویک ۲۰ است.
که فقط ۱۷ تا از بازیها را دارد.
اگر راستش را بخواهید، انتطار نداشتم که همین ۱۷ تا را هم داشته باشد.
هیچ وقت فکر نمیکردم که ویک ۲۰ این همه بازی مرسوم داشته باشد.
فقط یادم که این ماشین کلّی بازی انحصاری و عجیب و غریب داشت.
و مورد بعدی، کمودور ۶۴ است.
که از مدل قبلی کمودور عملکرد بهتری داشته و ۲۶ بازی را پشیتبانی میکند.
این موضوع برای ماشینی که یکی از بزرکترین کتابخانه های نرم افزار ۸ بیتی در جهان را دارد
کمی عجیب است.
واقعاًُ انتظار داشتم که همه ی بازیها را داشته باشد.
البته، بخشی از مشکل این است که من فقط بازیهای روی کارتریج را بررسی میکنم.
اگر بازیهای روی دیسک را هم در نظر بگیرید، می توان ۵ مورد دیگر هم به لیست اضافه کرد تا
به عدد خیره کننده ی ۳۱ بازی برسیم.
ولی خب...
اگر قرار باشد از یک دیسک درایو بزرگ و سنگین استفاده کنید که سیم برق و سیم داده ی خودش را می خواهد
تا یک بازی را اجرا کنید... این از تجربه ی بازیهای آرکید در اتاق پذیرایی
کم میکند.
البته برای پشت میز مشکلی ندارد، ولی نه برای اتاق پذیرایی.
و مورد بعدی، نینتندو نس است، کنسول دیگری که برای داشتن
کتابخانه ی بزرگی از بازیها معروف است.
متأسفانه، نس فقط ۱۱ عنوان بازی از گروه مورد بحث را دارد.
خودم که باورم نمیشد، ولی الآن که به آن فکر میکنم، به نظرم میرسد که
نینتندو در ابتدا سیستم سخت گیرانه ای برای لایسنس کردن بازیها داشت.
آنها خیلی به شخص ثالث اجازه ی تولید بازی نمیدادند و آنهایی که اجازه پیدا میکردند هم
باید تحت نظر نینتندو تولید میشدند.
پس این مسأله بسیاری از بازیهای اکتیویژن و برادران پارکر و بقیه ی بازیهایی
که محبوب بودند را محدود کرد.
و علاوه بر آن، زمانی که آنها بالاخره اجازه ی اضافه کردن
بازی های شخص ثالث را دادند، مردم از بازیهای آرکید خسته شده بودند.
و این بازیها از مد افتاده تلقی میشد.
مورد بعدی، اینتلیویژن است.
و گرچه خیلی به این پلتفرم علاقه ای ندارم که یکی از دلایل آن این است که
آنقدرها هم نرم افزار برای این پلتفرم موجود نبود که اینجا هم معلوم
است.
این فقط ۱۳ بازی را دارد.
و گرافیک این پلتفرم آنقدرها هم خوب نیست. پس متأسفانه باید بگویم که حتّی
ویک ۲۰ هم نسبت به اینتلیویژن برنده محسوب میشود.
بعد، بع کولیکو نگاهی می اندازیم.
گرچه عملکرد بهتری نسبت به اینتلیویژن دارد، ولی بدبختانه، فقط
۲۰ بازی از لیست را پشتیبانی میکند.
البته لازم است مجدداً وجود آداپتور آتاری را نیز گوشزد کنم. گرچه قرار بود که آن را
به حساب نیاوریم.
و آخرین سیستم، سری کامپیوترهای ۸ بیتی آتاری است.
که جداً من را شگفت زده کرد!
با پشتیبانی از ۳۸ بازی از جمع ۴۰ بازی لیست، در صدر جدول قرار میگیرد.
به صراحت میگویم که انتظارش را نداشتم.
باورش کمی سخت است که کامپیوترهای خانگی آتاری نسبت به کنسولهای مخصوص بازی همان شرکت
بازیهای بیشتری داشته باشند.
خب، این نتیجه ی نهایی است و میبینید که کدام سیستمها برنده میشوند.
به نظر من، هرکدام از این سیستمها، کتابخانه ی قابل قبولی دارند و برنده به حساب می آیند.
و به نظر من، این سیستمها هم بازنده ی این بخش هستند.
خب، حالا بحث را عوض میکنیم و این سیستمها را از نظر گرافیک و
صدا بررسی میکینم.
فکر نمیکنم که در مورد بازهای آرکید، گرافیک پایین تر
لزوماً نقطه ضعف باشد.
خودم هم وقتی بچّه بودم، یک آتاری ۲۶۰۰ داشتم و هیچ وقت به ذهنم خطور نکرده بود که
گرافیک آن پایین است.
ولی مسأله این است که در آن زمان، مبنایی برای مقایسه نداشتم.
هیچ وقت بازی یکسان را در کنار همان بازی در یک کنسول دیگر ندیده بودم تا آن دو را با هم
مقایسه کنم.
ولی امروز کمی سخت گیر تر خواهیم بود.
و باید گفت که گرافیک آتاری ۲۶۰۰ خیلی ابتدایی بود.
آتاری ۲۶۰۰ نه تنها از نظر گرافیک و صدا محدود بود، بلکه از نظر مقدار رم و رام
هم محدودیت داشت.
یعنی فضایی برای ذخیره سازی گرافیک یا صدای پیچیده باقی نمی ماند.
پس آتاری ۲۶۰۰ قطعاً در قعر جدول این گروه قرار میگیرد.
آتاری ۷۸۰۰ از نظر گرافیک بهتر بود، ولی همچنان آن صدای ۲تایی مزخرف را تغییر نداده بودند.
و صدای آن همانند ۲۶۰۰ بود.
ولی به لطف افزایش اندازه ی رم و رام، بازیهایی که برای ۷۸۰۰
ارائه شدند، در مقایسه با کنسولهای دیگر بهتر، یا حداقل مشابه بودند.
فقط حیف شد که در زمان خودش خیلی محبوب نبود.
ویک ۲۰ هم صدا و گرافیک ابتدایی داشت و بدتر آن که برای این منظور، سخت افزار جداگانه
نداشت.
و در نتیجه، بعضی بازی ها متحمّل افت کیفیت شدند. مثلاً در این بازی کیوبرت، دور کاراکترها
فصاهای سیاه به وجود
ولی بعضی برنامه نویسها توانستند این مشکل را دور بزنند و به برنامه هایی برسند که از
آتاری ۲۶۰۰ بهتر به نظر میرسید.
ولی باید قبول کرد که ویک ۲۰ با وضع گرافیکی که دارد، برنده نخواهد بود
و شکست دادن آتاری ۲۶۰۰ چیز خاصّی را نشان نمیدهد.
باید بگویم که کمودور ۶۴ و سری کامپیوترهای ۸ بیت آتاری
از نظر گرافیک و صدا در این بازی ها بسیار شبیه به یکدیگر هستند.
تصویر در هر دو سیستم خیلی خوب به نظر میرسد . معمولاً به
نسخه ی اصلی بازی آرکید خیلی شبیه است.
در واقع، نینتندو و کولکو هم در همین طبقه قرار میگیرند.
ولی اینتلیویژن گرافیکی کمی ضعیف تر داشت که دلیل آن رزولوشن عمودی کم بود که همه چیز را
زمخت نشان می داد.
در نهایت، باید بگویم که همه ی این سیستمها در یک طبقه هستند و
یک فرد عدّی، نمیتواند بین گرافیک آنها فرق بگذارد.
و این سیستمها گرافیک پایین دارند که کیفیت بازی را تحت تأثیر قرار میدهد.
حالا به بررسی سوم و نهایی میرسیم.
و مورد آخراین است که پیدا کردن و خرید آنها و استفاده از آنها در دنیای مدرن
چقدر ساده است؟
چقدر مرسوم هستند؟
و موارد دیگری که باید مد نظر قرار بگیرد. پس بگذارید چند مورد را توضیح
بدهم.
مثلاً ویک ۲۰ یک نقطه ضعف بزرگ دارد و آن این است که فقط یه پورت برای جوی استیک دارد.
پس فقط میتوان با آن به صورت تکی بازی کرد.
ولی اگر از پدال استفاده شود، میتوان دو نفره هم بازی کرد، ولی تا جایی که میدانم هیچ کدام از بازیهای لیست من
از پدال پشتیبانی نمیکنند.
در سمت مقابل، آتاری ۴۰۰ و ۸۰۰ ۴ پورت جوی استیک دارند.
البته بازی های زیادی از هر ۴ پورت استفاده نکردند.
و به همین دلیل، در مدلهای بعدی، ۲ تا از پورتها را حذف کردند.
در واقع، از ۴۰ بازی لیست، فقط یکی از آنها، «استرویدز»،
میتواند از هر ۴ جوی استیک پشتیبانی کند.
نکته ی دیگری که باید مد نظر قرار بگیرد این است که کامپیوتر خروجی تصویر کامپوزیت دارد
یا آر اف؟
پس آتاری ۴۰۰، ۲۶۰۰، ۵۲۰۰، ۷۸۰۰، اینتلیویژن و کولکو حذف میشوند.
یعنی اگر خروجی کامپوزیت میخواهید، باید از بین کمودور ویک ۲۰، کمودور ۶۴ و سری کامپیوترها ۸ بیتی آتاری انتخاب کنید.
البته به جز ۴۰۰ و نینتندو.
ولی توجّه داشته باشید که بسیاری از این سیستمها از این کانکتور دین استفاده میکنند تا
کابل را به کامپوزیت و صدا تبدیل کنند.
ولی دوتا از این سیستمها، یعنی نینتندو و آتاری XEGS در واقع
خروجیهای استاندارد کامپوزیت را روی خود ماشین دارند که به نظر من، نکته ی مثبت خیلی مهمی
است.
البته میتپان خود این ماشینها را هم به نحوی تغییر داد و
خروجی ویدیو کامپوزیت به آنها اضافه کرد.
پس اگر میخواهید خودتان دست به کار شوید، این موضوع شاید نظرتان را عوض کند.
خب! برنده ها کدام ها هستند؟
از مکان سوم شروع میکنم.
که سخت ترین رتبه برای تصمیم گیری بود.
ولی در نهایت آتاری ۷۸۰۰ را انتخاب کردم.
هیچ دلیلی نبود که ۲۶۰۰ را انتخاب کنم، چون این ماشین همه ی برنامه های آن را
اجرا میکند.
انتخاب رتبه ی دوم راحت بود و این رتبه به کمودور ۶۴ میرسد.
این کامپبوتر، ماشین قدرتمندی است و پیدا کردن یک نسخه ی سالم آن کار راحتی است،
چون تعداد زیادی از آنها تولید شده است.
خروجی ویدیو و کتابخانه ی وسیعی از کارتریج های بازی دارد.
و برنده، سری کامپیوترهای ۸ بیتی آتاری هستند، و به طور خاص، برنده
آتاری XEGS است.
میتوان کیبرد این سیستم را جدا کرد تا واقعاً به یک کنسول
تبدیل شود
خروجی ویدیو کامپوزیت و بزرگترین کتابخانه ی بازیهای کارتریجی را دارد.
البته در این بررسی فقط مدلهایی را لحاظ کردم که در آمریکای شمالی محبوب هستند.
میدانم که سیستمهایی مانند بی بی سی میکرو و سینکلیر اسپکتروم هم وجود دارند ولی
پیدا کردن آنها در ایالات متحده خیلی سخت است و من آنها را بررسی نکردم، نه به این دلیل که
از آنها خوشم نمی آید یا فکر می کنم که خوب نیستند، بلکه به این دلیل که آنها را ندارم و در مورد آنها چیز زیادی
نمیدانم.
این موضوع را هم میخواستم یادآوری کرده باشم.
مطمئنم که بسیاری از شما خواهید پرسید چرا TI/994a را بررسی نکردم.
حقیقت امر این است که این ماشین فقط ۱۰ بازی از ۴۰ بازی لیست را پشتیبانی میکند
و از نظر نرم افزار در قعر جدول قرار میگیرد.
و از نظر تکنیکی، گرچه سیستم ۱۶ بیتی است، ولی سیستم خوبی نیست.
در واقع، فقط به درد دوره ی خودش میخورد.
ولی مهمترین دلیلی که باعث شد آن را بررسی نکنم، نبود پشتیبانی نرم افزارها بود.
خب، امیدوارم که ویدیو به نظرتان جالب آمده باشد.
این فقط قسمت اوّل است.
دوست دارم بعداً برگردم و این سیستمها را از منظردیگر
و با پارامترهای دیگر مقایسه کنم.
و فکر میکنم که در این صورت نتایج متفاوتی بدست آید.
شما میتوانید برای من کامنت بگذارید و بگویید که باید آنها را از چه نظر با هم مقایسه کنم
و شاید در قسمت بعدی هم همان کار را کردم.
در هر صورت، همراه من باشید، و مرسی که ویدیو را تماشا کردید.